Laat je regelmatig inspireren en volg deze blog en andere inspirerende teksten op Facebook.

11 februari 2019

** MINDFULL GEFRUSTREERD **

Accepteren wat er is, dat is een essentieel onderdeel van de mindfulness.
Dat betekent dat je alles omarmt, zowel positief als negatief.
Het maakt namelijk allemaal deel uit van het leven! 
En je wilt het leven in zijn totaliteit omarmen.

Positieve ervaringen accepteren gaat net iets makkelijker.
De grote uitdaging daarin is om het verlangen en vasthouden los te laten.

Negatieve ervaringen omarmen is wat lastiger.
Met de kleine tegenslagen is het nog wel te doen.
De kom thee die omvalt, de trein die uitvalt, … even rustig ademen en de situatie accepteren zoals het is.

Hoe groter de tegenslagen, des te groter de uitdaging.
Zeker als het gepaard gaat met persoonlijk leed of lijden, valt dat niet altijd mee.

Vooral voor iemand de graag de touwtjes in handen heeft, kan dit nog wel eens vies tegenvallen.
En laat ik nou precies zo iemand zijn!

Kleine tegenslagen kan ik heel mindful onder ogen zien.
Maar als de zaken anders lopen dan ik zelf had bedacht, kost me dat toch wel wat moeite!

Heel veel zaken kan ik met een portie gezond verstand en een flinke dosis doorzettingsvermogen prima voor elkaar krijgen. Maar omgaan met tegenvallers waar ik geen enkele zeggenschap over heb, stelt me doorgaans behoorlijk op de proef.

Vorige week de hele week getergd door een nare migraine.
Wat ik ook doe of nalaat, ik weet dat ik hier geen enkele invloed op kan uitoefenen.
Met gebruik van wat medicatie is het enigszins te beteugelen. 
Verder gewoon rustig aan doen, er zit niks anders op.
Dus niet sporten, niet stoeien met de kinderen, geen vrolijke muziek of gezellige feestjes.

Uitdaging: pijn omarmen, plannen liefdevol parkeren en mindful omgaan met mijn eigen teleurstelling en frustraties van niet kunnen doen wat ik graag had gewild.

En als dan eindelijk, na een lange en rustige week, de migraine gezakt is, word ik wakker met een vervelende verkoudheid.
Niks aan te doen, gewoon uitzieken en uitsnotteren.
Dus wederom niet sporten, niet stoeien met de kinderen, geen vrolijke muziek of gezellige feestjes.

Uitdaging: de nieuwe teleurstellingen en verder opgebouwde frustraties opnieuw omarmen. 
Grrrrrr, ik voel me behoorlijk op de proef gesteld!

En tegelijk weet ik natuurlijk ook wel dat dit maar hele kleine ongemakken en tegenslagen zijn.
En daar kan ik me dan wel weer heel dankbaar voor voelen – heel mindful, dat dan weer wel!

 

04 februari 2019

** WAT ALS….?? **

Het is winter, het is koud.
De wereld is verschillende keren wit geweest, de slee heeft zijn diensten alweer bewezen.
De vijvers zijn dicht gevroren, we hebben alweer heel wat ruiten moeten krabben.
Hollandse winter!

Ik ben niet zo goed in kou.
Dik ingepakt in jas en sjaal stap ik ’s ochtends moedig op de fiets.
De ijzige wind snijdt dwars door mijn handschoenen heen en mijn gezellige wollen muts is niet toereikend om mijn oren warm te houden.
Al snel is alle gevoel uit mijn tenen verdwenen en ben ik koud tot op het bot.

En toch kan ik de kou enorm waarderen.
Want wat als het niet meer koud zou worden?
Wat als het altijd aangenaam zou zijn, of zelfs warm?
Zou de zomerse warmte dan net zo veel betekenen als nu?

Juist door de afwisseling van seizoenen kan ik alle jaargetijden waarderen.
Ze hebben elkaar nodig om te kunnen floreren.
De jaargetijden zijn elkaars contrasten, elkaars tegenpolen en tegelijk vullen ze elkaar aan, zijn verschillende kanten van dezelfde medaille.

In de zomer, wanneer ik al puffend een stukje schaduw probeer te vinden, kan ik soms verlangen naar de frisse winterse kou op mijn gezicht en de geborgenheid van een dikke winterjas.
En wanneer ik al bibberend over een ijzige laag vastgevroren sneeuw schuifel, stel ik me de warmte van de zon voor, zoals we die over een tijdje weer zullen voelen.

En dan weet ik weer, het een kan niet zonder het ander. Ze horen bij elkaar als yin en yan.
Alleen door het doorvoelen van de kou, kan ik de warmte van de zomer zo waarderen.
En andersom kan ik genieten van de kou, omdat ik weet hoe ik kan puffen in de zomer zon.

Dus trek ik nog een laagje extra aan, sla een voorraad chocomelk in en kook een pan stevige erwtensoep.
Ik laat me doordringen door de kou en denk stiekem aan de warmte van de zon, die ergens in de nabije toekomst op me wacht.

 

28 januari 2019

** HEEL HOLLAND BAKT **

Eigenlijk kijk ik niet zo veel televisie.
Ik volg geen enkele serie en soaps zijn niet aan mij besteed.
Geen Netflix bezoeker dus.

Wel kijk ik af en toe heel gericht naar een mooie film of documentaire.
Met gerichte en oprechte aandacht, omdat ik ervaar dat het me energie oplevert.
En wat ik heerlijk vind om te zien is het zondagavondprogramma Heel Holland Bakt.

Geen flitsende beelden of spannende complottheorieën.
Maar ongecompliceerde en oprechte televisie.
Hele gewone mensen, die bezig zijn met dat wat ze het liefste doen: bakken.
En wat is er nu mooier om mensen te zien opgaan in hun passie, mensen vol aandacht en overtuiging te zien drijven op hun eigen flow.
Dan zijn mensen op hun mooist en daar kan ik dan weer van genieten.

Natuurlijk speelt in het programma ook de competitie een rol, wat soms wat scherpe randjes naar boven brengt bij mensen.
Voor mij is dat spektakel genoeg. Meer spanning heb ik niet nodig om geboeid te blijven.

Ik krijg er wel altijd honger van! Zou zo af en toe ook wel eens willen proeven van al die mooie en soms minder mooie creaties. Dat merk ik dan heel mindful op, om vervolgens heel bewust wel of juist niet meer te genieten van een extra koekje bij de thee.
En hoewel ik echt nog geen baktalenten heb kunnen ontdekken bij mezelf, word ik ook geïnspireerd. Geïnspireerd om te bakken, of om me te richten op een bezigheid waar ik zelf helemaal in op kan gaan.

Kortom: op zondagavond mag ik graag voor de tv zitten voor Heel Holland Bakt.
Morgen is mijn zoon jarig en uiteraard hoort daar een mooie taart bij.
Ik denk dat ik maar even langs de Jumbo rijd voor een pak Koopmans appeltaart.
Bakken maar…!!!

 

22 januari 2019

** HOE ZORG JIJ VOOR JEZELF? **

Ik ben echt wat je noemt een zorgtype.
Oprechte zorg voor de mensen om me heen, zowel privé als in mijn werk.
“Zorg goed voor jezelf”, is een boodschap die ik aan iedereen om me heen mee geef.

Zo leer ik mensen ook om vooral goed te luisteren naar de signalen van het lichaam.
Respecteer je grenzen en ga er niet onnodig overheen!

Zorgen voor mezelf is op een of andere manier toch minder vanzelfsprekend.
Hoewel ik heel goed aanvoel waar mijn eigen grenzen liggen of wat mijn lichaam van me vraagt, ben ik er een kei in om het toch net even anders te doen.
Ben een beetje eigenwijs, een beetje eigenzinnig….

Desondanks kan ik ook wel zeggen dat ik zorgzame aandacht heb voor mezelf.
Ik ben me heel bewust van wat ik nodig heb of juist niet kan gebruiken. Het liefst geef ik daar gehoor aan op een manier die niet in strijd is met de zorg of aandacht die ik de mensen om me heen wil bieden. Want dat is voor mij een hele belangrijke waarde.

Vaak zoek ik dus een omweggetje.
Afgelopen weekend was ik vast van plan te gaan sporten.
Helaas gooiden de rondwarende virusjes roet in het eten. Ik voelde wel dat een uurtje rennen in de kou me weinig goed zou doen. Maar om nou met hete citroendrank in bed te kruipen, ging me toch wat te ver.

Na wat wikken en wegen – ga ik toch rennen of blijf ik heel verstandig binnen – ben ik tot een besluit gekomen.
Samen met mijn zoon ben ik een heel stuk gaan wandelen met de hond.

Goed voor mijn zoon, goed voor de hond, en met respect voor mijn niet zo fitte lichaam.
Iedereen blij en gezond. Zorg voor mezelf en de ander, met een eigenwijze twist.

 

14 januari 2019

** STAP VOOR STAP **

Heb jij ook wel eens zo’n klus of project?
Zo eentje waar je niet overheen kunt kijken, alsof je onder aan de berg staat waar je over heen moet zien te komen.
Je voelt je rugzak zwaar op je rug en hebt geen idee wat je onderweg tegen gaat komen.

Hoe begin je aan zo’n klus??

Wij zijn begonnen aan het verbouwen van onze zolder.
Met een enorme kraan zijn grote dakramen in het dak getakeld.
Meer licht en ruimte op zolder. Nu alleen nog afwerken….

Als ik de trap op loop naar zolder, wordt ik al duizelig.
Er moet nog zoveel gebeuren!
Kasten moeten worden gemaakt, muren geverfd, elektriciteit omgelegd, houten balken gelakt, de vloer bekleed, enz.
Ik kijk de lichte en nog kale ruimte in en betrap mezelf op een diepe zucht.

Maar met zuchten kom je natuurlijk niet verder.
Dus kluskleren aan en beginnen.
Ik realiseer me dat ik onderaan de berg sta. Ik kan niet overzien hoe het pad gaat lopen, daar heb ik nu ook geen enkele invloed op.
Het enige wat ik nu kan doen, is de eerste stap zetten.

Ik heb mijn zondagmiddag dan ook besteed aan het vullen van alle gaatjes.
Gaatje voor gaatje, in de muren, de balken en de planken.
Eind van de middag is er geen gaatje meer te vinden. Weer een stapje gezet!

En zo is het ook in het leven. Je kunt niet weten wat er nog gaat komen.
Het enige wat je kunt doen in het hier-en-nu is de volgende stap zetten.
Je kunt niet leven in het verleden, ook niet in de toekomst. Je leeft nu!
Zet gewoon de volgende stap en van daaruit kun je weer verder.

Waar je uitkomt? Niemand kan het je zeggen.
Je weet alleen welke stap je nu, in dit moment, kunt zetten.

Wil jij ook leren leven in het hier-en-nu?
Meld je aan voor een proefles mindfulness of sluit je aan bij de training.

  

 

 

Contact

   0625088671   

 info@intenspsychologie.nl 

Created by IssueOnline

Copyright © 2019