Laat je regelmatig inspireren en volg deze blog op Facebook.

19 februari 2018

** EEN ZWART RANDJE IS SEXY… **

Ook ik ontkom er niet aan, weer een jaartje ouder.
Een goed excuus om een aantal vrienden en vriendinnen uit te nodigen voor een gezellige borrel op zondagmiddag.

Helaas slaat ook hier de griep om zich heen. Steeds meer berichtjes lopen binnen: “sorry, ik kom niet – griep!”
Mijn eerste en oprechte reactie: “Vervelend voor je. Wij zien elkaar snel weer. Beterschap!”

Ergens diep van binnen zit er ook nog een ander gevoel.
Stiekem ben ik ook een beetje teleurgesteld en misschien, heel ver weg, is er ook een gevoel van afgewezen worden.

Uiteraard niet reëel en volkomen onterecht, maar als ik heel eerlijk naar mezelf ben, is het er wel.

In het kader van de mindfulness is dan de vraag: mogen ook deze gevoelens er zijn? Kun je ze toelaten en accepteren als deel van jezelf?

Nee, het is niet leuk en nee, het is zeker niet terecht. Maar ja, het is er wel.

Moeilijk hoor, om dit soort zwarte randjes in jezelf te erkennen en te omarmen.
Het is een schrale troost dat iedereen dit soort randjes heeft, dat het me ook maar gewoon menselijk maakt.
Maar het dan ook nog eens liefdevol accepteren…. dat is toch een behoorlijke uitdaging om even mee te gaan zitten.

Terwijl ik dit laat bezinken en mezelf open stel voor dit deel in mij, komt er nog een andere gedachte in me op: zwarte randjes kunnen ook best sexy zijn, toch….?

En dat voelt dat wel weer goed, zeker nu ik weer een jaartje ouder ben 😊

 

15 februari 2018

** Gezondheid! **

Je kent het wel – verkouden, grieperig. Het gevoel alsof je hoofd vol watten zit en al je holtes gevuld zijn met snot. Een waterige blik en een continu gevoel van malaise.

Laatst was het weer zover. Ik liep de hele dag te sniffen en te snuiten. ’s Nachts happen naar lucht en hopen dat je tussendoor een beetje kan slapen.

En ineens was daar een moment van verademing, letterlijk! De verstopping leek plots op te lossen en ik voelde de frisse lucht door mijn neus gaan en door mijn lichaam stromen. Wat een fantastisch gevoel!

En weet je welk gevoel er op dat ene moment overheerste? Het gevoel van dankbaarheid.

Zoveel kleine dingen nemen we voor lief in het leven. Pas als je het eventjes niet meer kan gebruiken of het er niet meer is, ga je het missen. Dan pas besef dat dingen helemaal niet zo vanzelfsprekend zijn. Zo ook met ademhalen. Iets wat zo vanzelfsprekend lijkt, maar wat niet altijd vanzelfsprekend gaat. Voor sommige mensen zelfs een permanent probleem is.

En dan dat ene moment van een teug verse lucht, als een kadootje wat je in de schoot wordt geworpen. Wat een geweldig gevoel.

En wat fijn dat je dat dan eventjes mag ervaren, even stilstaan en heel bewust voelen.

Dat zoiets kleins en schijnbaar normaals je zo kan verrassen. Dat is toch magnifiek!

Heb jij dat ook wel eens? Waar kun jij van genieten? Waarvoor ben jij dankbaar?

Of mis je het ook pas als het er niet meer is….?

Een klein moment van dankbaarheid; heel even, voordat alles weer vol leek te stromen en de verstopping weer een feit was.

 

Hatsjoe!  Gezondheid.

 

05 februari 2018

** GOEDEMORGEN **

 Het zal wel aan de leeftijd liggen. Wakker worden en opstaan zijn lang niet meer zo vanzelfsprekend als ik het me kan herinneren. Ik kan zo jaloers zijn op de kinderen. Die doen hun ogen open, springen overeind en schieten meteen in de actie.

 

Zucht… laat mij eerst even wakker worden. De wekker gaat altijd net iets te vroeg. Ik ben me heel bewust van het licht dat bij me binnenkomt, als ik besluit om toch mijn ogen maar open te doen. Vaak spreek ik mezelf eerst nog even streng toe, voordat ik de dekens van me afgooi en mijn voeten buiten het bed gooi. Eerst even zitten op de rand van het bed. Als ik te snel opsta, word ik duizelig. Alsof de wereld sneller draait dan ik op dit moment nog kan behappen.

 

Ik kleed me gedwee aan, gooi een plens koud water in mijn gezicht en probeer met wat make-up een enigszins wakkere en alerte look te creëren. Beneden maak ik ontbijt voor mijn vrolijke en wakkere schatjes en langzaam dringt de dag zich aan me op.

 

Uiteindelijk voel ik dat ik helder wordt en overzie ik de dag die voor me ligt. Een stuk hardlopen, daar word je pas wakker van! En bovendien genereert het energie voor de rest van de dag. En hoewel ik steeds meer zin krijg in de dag, voel ik dat mijn lichaam nog niet zover is. Mijn ledematen voelen nog altijd zwaar en loom, alsof de slaap nog niet is uitgetreden en langzaam moet uitzakken.

 

Wanneer is dit eigenlijk begonnen? Vroeger kon ik toch ook gewoon wakker worden en aan de dag beginnen? Waarom kost dat nu dan zoveel moeite, en vooral ook tijd?? Is dit inherent aan de leeftijd van 40 jaar of meer?

Zo oud wil ik me nog niet voelen! Zeker bewust van hoe alles aanvoelt, besluit ik om het hier niet bij te laten zitten. Dus trek ik mijn sportkleren aan en dwing mezelf om het tempo op te voeren en een heel stuk te gaan hardlopen. En jawel, al snel wordt ook de rest van mijn lichaam, onder lichte dwang weliswaar, wakker.

 

De rest van de dag ben ik vol energie. Je bent zo oud als je je voelt, zolang je maar aandacht hebt voor datgene wat voor jou belangrijk is!

 

Contact

   0625088671   

 info@intenspsychologie.nl 

Created by IssueOnline

Copyright © 2018